Ο Slimane επιστρέφει στην Αθήνα. Στις 29 Σεπτεμβρίου, στο Δημοτικό Θέατρο Λυκαβηττού, ο Γάλλος τραγουδιστής παρουσιάζει την περιοδεία «Ένα πιάνο. Μια φωνή» — μια παράσταση που σηματοδοτεί τη συμπλήρωση δέκα χρόνων παρουσίας του στη μουσική βιομηχανία. Τη συναυλία ανοίγει ο Good Job Nicky.
Δεν είναι η πρώτη του φορά. Τον περασμένο χειμώνα είχε δώσει δύο συνεχόμενα sold-out στο Θέατρο Παλλάς. Φέτος, αντί για κλειστή σκηνή, διάλεξε έναν λόφο με θέα την Αθήνα και το ηλιοβασίλεμα. «Δε θα μπορούσα να ονειρευτώ πιο όμορφο μέρος για όλο αυτό», λέει. «Μόνο η σκέψη ότι θα τραγουδήσω το “Mon Amour” στην Ελλάδα, σε ένα τόσο μαγικό μέρος, μου προκαλεί ανατριχίλα».
Στο πλάι του θα είναι ο Yaacov Salah, ο παιδικός του φίλος και πιανίστας. «Θα τραγουδήσουμε, θα παίξουμε, θα κλάψουμε και θα γελάσουμε μαζί με τον κόσμο», περιγράφει. «Αυτό είναι το φορμάτ στο οποίο νιώθω πιο ελεύθερος».
Το όνομα, η Νοτρ Νταμ και η ειρήνη που ακόμα ψάχνει
Το όνομά του στα αραβικά σημαίνει «άνθρωπος της ειρήνης», «ειρηνοποιός». Ο ίδιος δεν θεωρεί ότι το έχει κατακτήσει. «Όσον αφορά την εσωτερική ειρήνη, δεν την είχα πάντα μέσα μου. Ακόμα την αναζητώ. Αλλά πλησιάζω!» Το βλέπει σαν πορεία: «Ίσως τελικά αυτό να σημαίνει το να ενσαρκώνεις το όνομά σου: απλά να βαδίζεις προς αυτό όλη σου τη ζωή».
Πρόσφατα ερμήνευσε το «Résister» στην πλατεία της Παναγίας των Παρισίων, με μια χορωδία ντυμένη στα λευκά. «Ήθελα το μήνυμα να είναι απλό. Μπορούμε ακόμα να ενωθούμε. Και να γίνουμε ένα», λέει. «Ο κόσμος βρίσκεται σε δύσκολη κατάσταση, είμαστε διχασμένοι για τα πάντα». Η επιλογή του σημείου δεν ήταν τυχαία: «Η Νοτρ Νταμ είναι ένα σύμβολο που ανήκει σε όλους, είτε είναι πιστοί είτε όχι».
Γεννημένος στο Παρίσι από Αλγερινούς γονείς, έγινε ευρύτερα γνωστός εκπροσωπώντας τη Γαλλία στον Διαγωνισμό Τραγουδιού της Eurovision το 2024 με το «Mon Amour», όπου κατέκτησε την 4η θέση.
Ένα τρόπαιο διαρκεί μια βραδιά
Το «Mon Amour» έχει σήμερα τις περισσότερες ακροάσεις στο Spotify από κάθε άλλο τραγούδι της πρώτης τριάδας της Eurovision 2024. Θα προτιμούσε τη νίκη; «Εκείνη τη στιγμή, το πιστεύεις, και φυσικά νιώθεις μια μικρή πίκρα. Ειδικά εγώ που είμαι ανταγωνιστικός». Δεν αλλάζει όμως τίποτα: «Ένα τρόπαιο διαρκεί μια βραδιά. Ένα τραγούδι που ο κόσμος συνεχίζει να ακούει, να τραγουδάει στους γάμους του, στα αυτοκίνητά του, δύο χρόνια μετά, αυτό διαρκεί μια ολόκληρη ζωή».
Το τραγούδι γράφτηκε, όπως έχει πει, σε μια περίοδο που η καρδιά του ήταν «χίλια κομμάτια». Σήμερα το ακούει σε γάμους: «Λαμβάνω βίντεο γάμων από όλο τον κόσμο και κάθε φορά συγκινούμαι βαθιά. Αυτό σημαίνει ότι ο πόνος δεν πάει χαμένος. Μπορεί να μετατραπεί σε κάτι φωτεινό για κάποιον άλλο». Στη σκηνή της Eurovision κατάλαβε και κάτι ακόμα: «Είδα χιλιάδες ανθρώπους να το τραγουδούν με τη δική τους ιστορία στα μάτια τους. Τότε κατάλαβα ότι δεν μου ανήκε πια πραγματικά. Ένα τραγούδι ανήκει σε όποιον το ακούει».
Για την επιλογή να εμφανιστεί χωρίς τεχνάσματα, με ένα γαλλικό ερωτικό τραγούδι βασισμένο στους στίχους, απαντά: «Αναρωτήθηκα τι ήταν το πιο πολύτιμο που είχα να προσφέρω. Και ήταν η ειλικρίνεια». Λέει μάλιστα πως «το πραγματικό ρίσκο, για μένα, θα ήταν να μην είμαι ο εαυτός μου μπροστά σε 160 εκατομμύρια ανθρώπους».
Ο νέος δίσκος του έχει τίτλο «Il faut que tu saches». Για τις μπαλάντες, τις οποίες υπηρετεί συστηματικά, λέει ότι μεγάλωσε με Μπρελ, Αζναβούρ και γκόσπελ — «άνθρωποι που τραγουδούσαν για να πουν κάτι, όχι για να κάνουν τον κόσμο να χορέψει». Σε αυτές δεν έχει πού να κρυφτεί, «και αυτό είναι που λατρεύω».
Υπήρξε, ωστόσο, και μια περίοδος αποχής από τα φώτα. Χρειαζόταν «ένα διάλειμμα, να πάρω μια ανάσα», χρόνο με την κόρη του, την οικογένεια, τους φίλους του. Τι κρατά από όλα αυτά; «Ο δεσμός που έχει αναπτυχθεί τα τελευταία δέκα χρόνια» με όσους έρχονται στις συναυλίες του.
Στην ερώτηση τι θα έλεγε στον δεκάχρονο εαυτό του, απαντά: «Συνέχισε να τραγουδάς για τους σωστούς λόγους. Επειδή σε κάνει ευτυχισμένο, επειδή είναι ζωτικής σημασίας». Και προσθέτει: «Δε θα σταματήσω ποτέ να τραγουδάω. Αν χρειαστεί, θα τραγουδάω και σε μπαρ, όπως όταν ξεκίνησα».
Για το αν υπάρχουν σήμερα σούπερ σταρ σαν τον Freddie Mercury, παρατηρεί ότι εκείνη την εποχή «όλοι άκουγαν τα ίδια πράγματα την ίδια στιγμή», ενώ σήμερα ο καθένας έχει τη δική του λίστα. «Το ταλέντο δεν έχει εξαφανιστεί», λέει. «Η διαφορά είναι ότι οι θρύλοι χτίζονται με την πάροδο του χρόνου. Σε τριάντα χρόνια από τώρα θα ξέρουμε ποιοι ήταν οι Freddie Mercury της γενιάς μας».
Η συναυλία στο Δημοτικό Θέατρο Λυκαβηττού είναι προγραμματισμένη για την Τρίτη 29 Σεπτεμβρίου, στο πλαίσιο της περιοδείας «Ένα πιάνο. Μια φωνή». Εισιτήρια βρίσκεις εδώ.