Στο Δημοτικό Θέατρο Λυκαβηττού θα βρεθεί ο Slimane την Τρίτη 29 Σεπτεμβρίου 2026, στις 21:00, για μία μόνο συναυλία στην Αθήνα. Τη βραδιά ανοίγει ο Good Job Nicky, ενώ τη διοργάνωση έχουν αναλάβει από κοινού η Λυκόφως και η Stellar Productions. Η εμφάνιση εντάσσεται στην επετειακή περιοδεία «Ένα πιάνο. Μια φωνή» (10 Years Tour), με την οποία ο Γάλλος τραγουδιστής γιορτάζει δέκα χρόνια στη μουσική βιομηχανία.
Στην ίδια περιοδεία ανήκουν και οι 23 sold-out εμφανίσεις του στην Salle Pleyel του Παρισιού, όπως και οι δύο sold-out συναυλίες του στο Θέατρο Παλλάς στην Αθήνα τον περασμένο χειμώνα. Πριν από αυτές, ο Slimane είχε γίνει ευρύτερα γνωστός μέσα από τη συμμετοχή του στη Eurovision του 2024, όπου εκπροσώπησε τη Γαλλία και κατέλαβε την 4η θέση με το «Mon Amour».
Το πιάνο του Yaacov Salah και οι μεγαλύτερες επιτυχίες
Η αισθητική της περιοδείας είναι λιτή: ο Slimane ερμηνεύει τις μεγαλύτερες επιτυχίες του συνοδεία αποκλειστικά πιάνου, με στο πλευρό του τον παιδικό του φίλο και πιανίστα Yaacov Salah. Για το τι να περιμένει το κοινό, ο ίδιος απαντά: «Μαζί με τον Yaacov Salah, τον παιδικό μου φίλο και πιανίστα, απλά θα κάνουμε αυτό που αγαπάμε περισσότερο στον κόσμο. Θα τραγουδήσουμε, θα παίξουμε, θα κλάψουμε και θα γελάσουμε μαζί με τον κόσμο. Αυτό είναι το φορμάτ στο οποίο νιώθω πιο ελεύθερος». Και προσθέτει για την επιλογή του χώρου: «Και το να τραγουδάω σε εξωτερικό χώρο, πάνω σε εκείνο τον λόφο με θέα την Αθήνα, μετά το ηλιοβασίλεμα… Δε θα μπορούσα να ονειρευτώ πιο όμορφο μέρος για όλο αυτό».
Το «Mon Amour» κατέχει ξεχωριστή θέση στη συζήτηση. Γράφτηκε, όπως λέει, σε μια περίοδο που η καρδιά του ήταν «χίλια κομμάτια», και σήμερα ακούγεται σε γάμους ζευγαριών σε όλο τον κόσμο. «Είναι το πιο ωραίο πράγμα που θα μπορούσε να συμβεί σε αυτό το τραγούδι», σημειώνει. «Λαμβάνω βίντεο γάμων από όλο τον κόσμο και κάθε φορά συγκινούμαι βαθιά. Αυτό σημαίνει ότι ο πόνος δεν πάει χαμένος. Μπορεί να μετατραπεί σε κάτι φωτεινό για κάποιον άλλο».
«Ένα τραγούδι ανήκει σε όποιον το ακούει»
Στην ερώτηση σε ποιον ανήκει τελικά ένα τραγούδι, ο Slimane απαντά με μια στιγμή από τη σκηνή της Eurovision: «Στην αρχή, κάθε φορά που το τραγουδούσα, έβλεπα το πρόσωπο, τη στιγμή, τα πάντα. Και τότε, μια μέρα, πάνω στη σκηνή, στην Eurovision, είδα χιλιάδες ανθρώπους να το τραγουδούν με τη δική τους ιστορία στα μάτια τους. Τότε κατάλαβα ότι δεν μου ανήκε πια πραγματικά. Ένα τραγούδι ανήκει σε όποιον το ακούει». Για το δίλημμα ανάμεσα στην πρώτη θέση και τη διαρκή απήχηση του τραγουδιού, παραδέχεται ότι εκείνη τη στιγμή ένιωσε «μια μικρή πίκρα», γιατί, όπως λέει, είναι ανταγωνιστικός. «Αλλά σήμερα, δεν θα άλλαζα τίποτα. Ένα τρόπαιο διαρκεί μια βραδιά. Ένα τραγούδι που ο κόσμος συνεχίζει να ακούει, να τραγουδάει στους γάμους του, στα αυτοκίνητά του, δύο χρόνια μετά, αυτό διαρκεί μια ολόκληρη ζωή».
Την επιλογή της μπαλάντας σε έναν διαγωνισμό που πολλοί αντιμετωπίζουν ως «πανηγυράκι» την εξηγεί ως συνειδητή κίνηση. «Το αποφάσισα ακριβώς επειδή είναι μια τεράστια σκηνή, όπου όλοι περιμένουν ένα συγκεκριμένο είδος τραγουδιού», λέει. «Ήθελα να δείξω ότι μπορείς να εμφανιστείς με ένα ερωτικό τραγούδι στα γαλλικά, ένα τραγούδι που βασίζεται πραγματικά στους στίχους, και να συγκινήσεις ανθρώπους που δεν μιλούν απαραίτητα την ίδια γλώσσα». Το ρίσκο, άλλωστε, το τοποθετεί αλλού: «Αναρωτήθηκα τι ήταν το πιο πολύτιμο που είχα να προσφέρω. Και ήταν η ειλικρίνεια. (…) Το πραγματικό ρίσκο, για μένα, θα ήταν να μην είμαι ο εαυτός μου μπροστά σε 160 εκατομμύρια ανθρώπους».
Η σχέση του με την ειρήνη περνά και μέσα από το όνομά του — Slimane σημαίνει «άνθρωπος της ειρήνης, ειρηνοποιός». «Δεν ξέρω αν γινόμαστε αυτό που φέρει το όνομα μας, αλλά πιστεύω ότι μας δίνει μια κατεύθυνση», λέει. «Γνωρίζω ότι η μουσική είναι ένα ισχυρό μέσο για την ειρήνη και τη συνύπαρξη. Όσον αφορά την εσωτερική ειρήνη, δεν την είχα πάντα μέσα μου. Ακόμα την αναζητώ. Αλλά πλησιάζω!». Στο ίδιο πλαίσιο εντάσσεται και η απροειδοποίητη εμφάνισή του με χορωδία έξω από την Παναγία των Παρισίων, όπου ερμήνευσε το «Résister / What About Peace». «Ήθελα το μήνυμα να είναι απλό. Μπορούμε ακόμα να ενωθούμε. Και να γίνουμε ένα», λέει. «Η Νοτρ Νταμ είναι ένα σύμβολο που ανήκει σε όλους, είτε είναι πιστοί είτε όχι. Ήταν το κατάλληλο μέρος για να το πω αυτό».
Μιλώντας για την απόσυρσή του από τα φώτα, θυμάται πως χρειαζόταν «ένα διάλειμμα. Να πάρω μια ανάσα. Να ξαναβρώ τον εαυτό μου», περνώντας χρόνο με την κόρη του, την οικογένειά του και τους φίλους του. Στον δεκάχρονο εαυτό του, που ονειρευόταν να τραγουδά χωρίς να τον νοιάζει η δημοσιότητα, θα έλεγε: «Συνέχισε να τραγουδάς για τους σωστούς λόγους. Επειδή σε κάνει ευτυχισμένο, επειδή είναι ζωτικής σημασίας. Είναι κάτι βαθύ. Μην τραγουδάς για τους λάθος λόγους…». Και για το μέλλον, δηλώνει κατηγορηματικά: «Δε θα σταματήσω ποτέ να τραγουδάω. Αν χρειαστεί, θα τραγουδάω και σε μπαρ, όπως όταν ξεκίνησα».
Τα εισιτήρια για τη συναυλία της 29ης Σεπτεμβρίου βρίσκονται εδώ.