Η Βελίκα Καραβάλτσιου, δημοσιογράφος και παρουσιάστρια του Mega, έχει βρεθεί σε τουλάχιστον πέντε εμπόλεμες ζώνες, καταγράφοντας την ανθρώπινη τραγωδία πίσω από τις ειδήσεις. Από το Ιρπίν και την Μπούτσα της Ουκρανίας μέχρι τα κιμπούτς του Ισραήλ και τον νότιο Λίβανο, η δουλειά της απαιτεί μια διαρκή ισορροπία ανάμεσα στην επαγγελματική ψυχραιμία και το συναισθηματικό βάρος των γεγονότων.
Η διαχείριση του κινδύνου στο πεδίο
Η ίδια παραδέχεται πως το στρες και η αγωνία παραμένουν αναπόσπαστα κομμάτια της αποστολής, λειτουργώντας ασυνείδητα. «Το στρες, το άγχος, η αγωνία είναι πάντα εκεί, υπάρχουν ασυνείδητα μέσα μου και δεν μπορώ να τα αποβάλλω. Αυτό βέβαια είναι απόλυτα λογικό, δεδομένου ότι κάθε ρεπορτάζ είναι διαφορετικό, απαιτεί μια εντελώς διαφορετική διαχείριση και προσέγγιση, και όλα αυτά μέσα σε ένα κλίμα ανταγωνισμού», εξηγεί.
Όταν καλείται να αντιμετωπίσει τον φόβο, επιλέγει τη μέθοδο της λογικής. «Ο φόβος, από την άλλη, για μένα είναι στιγμές. Καταφέρνω ωστόσο να τον εκλογικεύω για να τον έχω υπό έλεγχο και να μπορέσω να δουλέω. Αν τον άφηνα να κυριαρχήσει, σε μια εμπόλεμη ζώνη, για παράδειγμα, τα πράγματα θα ήταν πολύ δύσκολα», αναφέρει χαρακτηριστικά. Η προετοιμασία πριν από κάθε αναχώρηση παραμένει η πιο δύσκολη φάση, καθώς το μυαλό αναπόφευκτα πλάθει σενάρια, τα οποία η ίδια προσπαθεί να διαχειριστεί βήμα-βήμα.
Η εμπειρία της απώλειας
Η επαφή με τον ξεριζωμό και την απώλεια αμάχων έχει διαμορφώσει μια νέα οπτική για την καθημερινότητα. Η εικόνα των προσφύγων, κυρίως γυναικόπαιδων, που εγκατέλειπαν την Ουκρανία κουβαλώντας μόνο μια μικρή βαλίτσα, παραμένει χαραγμένη στη μνήμη της. «Τους έβλεπα να φεύγουν παίρνοντας μαζί τους μια πολύ μικρή βαλίτσα και προσπαθούσα να μπω στη θέση τους αναλογιζόμενη πώς θα μπορούσε να χωρέσει μια ζωή μέσα σε μία μικρή βαλίτσα. Εγώ τι θα πρωτοέβαζα μέσα; Σε ένα ταξίδι που οι άνθρωποι δεν ήξεραν αν θα έχει επιστροφή. Οπότε, απλά, εκτιμάς αυτά που θεωρείς δεδομένα. Αυτούς που έχεις, αυτά που έχεις, την καθημερινότητά σου», εξομολογείται.
Η ιδιαιτερότητα των αποστολών της έγκειται και στις διαφορετικές συνθήκες ασφαλείας. Στον Λίβανο, για παράδειγμα, η αίσθηση της ανασφάλειας είναι πιο έντονη, καθώς η απουσία ενός ενιαίου κρατικού ελέγχου και η ύπαρξη πολλαπλών κέντρων αποφάσεων καθιστούν το περιβάλλον απρόβλεπτο. Αντίθετα, σε άλλες περιοχές, η ύπαρξη κρατικών δομών προσφέρει μια διαφορετική αίσθηση προστασίας. Παρά τις δυσκολίες, η δημοσιογραφική ευθύνη παραμένει το κεντρικό της μέλημα, ειδικά σε μια εποχή όπου η διασπορά ψευδών εικόνων στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης καθιστά την αυτοψία στο πεδίο πιο αναγκαία από ποτέ.