Τρεις δεκαετίες στην πρώτη γραμμή της ενημέρωσης δεν αποτελούν απλώς μια χρονική διάρκεια, αλλά μια διαρκή άσκηση ισορροπίας ανάμεσα στο καθήκον και το συναίσθημα. Ο Χάρης Αρβανιτίδης, νυν Διευθυντής Ενημέρωσης της ΕΡΤ3, έχει βρεθεί στο επίκεντρο κρίσιμων γεγονότων που σφράγισαν την ελληνική επικαιρότητα, από το αεροπορικό δυστύχημα στα Πιέρια Όρη το 1997 μέχρι τις τρομοκρατικές επιθέσεις της 11ης Σεπτεμβρίου.
Η διαχείριση της τραγωδίας στον αέρα
Η ψυχραιμία μπροστά στον φακό δεν είναι έμφυτο χάρισμα, αλλά αποτέλεσμα αυστηρής επαγγελματικής εκπαίδευσης. Ο ίδιος παραδέχεται πως η διαχείριση τέτοιων στιγμών απαιτεί έναν συνδυασμό συναισθηματικής νοημοσύνης και απόλυτης αποστασιοποίησης.
«Οι δημοσιογράφοι είμαστε και άνθρωποι, Παρ’ όλα αυτά, είμαστε πολύ καλά εκπαιδευμένοι στο να διατηρούμε την ψυχραιμία μας και αυτό μας κάνει αποστασιοποιημένους από οποιαδήποτε είδηση περιέχει το στοιχείο της συγκίνησης, είτε της ευχάριστης είτε της δυσάρεστης. Έχω εκπαιδευτεί πάρα πολύ στο πώς θα διαχειρίζομαι τα συναισθήματά μου στον αέρα και είμαι πολύ περήφανος για αυτό. Παρ’ όλα αυτά είχα δυσκολευτεί, αλλά δεν φάνηκε. Διαχειριζόμουν τον απόλυτο θάνατο και μάλιστα απώλεια παιδιών. Ήταν ένα κρύο χειμωνιάτικο βράδυ με το τραγικό δυστύχημα με το λεωφορείο των ΚΤΕΛ που έπεσε από τη γέφυρα του Αλιάκμονα. Στήθηκε μια απίστευτη επιχείρηση εντοπισμού και διάσωσης των επιβατών που κράτησε μέχρι τις πρώτες πρωινές ώρες. Έζησα τις εφιαλτικές και βασανιστικές ώρες αυτής της επιχείρησης. Ήταν πολύ δύσκολο, ειδικά όταν βρέθηκε νεκρό το βρέφος μέσα μου ήμουν συγκλονισμένος, αλλά δεν το έδειξα. Και το δεύτερο τραγικό ήταν με τους μαθητές που γυρνούσαν στα Τέμπη. Μέχρι σήμερα με στοιχειώνουν», εξομολογείται ο δημοσιογράφος.
Η δημόσια τηλεόραση ως πυξίδα
Σε μια εποχή που το «πληροφοριακό χάος» κυριαρχεί, ο κ. Αρβανιτίδης θεωρεί τη δημόσια τηλεόραση αναντικατάστατη. Υπό την ιδιότητά του στην ΕΡΤ3, δίνει έμφαση στην κοινωνική συμπερίληψη και την υποστήριξη της εγχώριας δημιουργίας, ενώ η πορεία του έχει συνδεθεί και με την ανάδειξη του θεσμικού κύρους πολιτιστικών φορέων, όπως τα ΔΗΠΕΘΕ.
Για τον ίδιο, η εργασία λειτουργεί συχνά ως «εργασιοθεραπεία» απέναντι στις προσωπικές δυσκολίες. Παρά την πολυετή έκθεση, επιλέγει να κρατά την ιδιωτική του ζωή μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας. «Δεν υπάρχει κανένας λόγος να τα μπερδεύουμε αυτά. Δεν αφορά κανέναν η προσωπική μου ζωή. Το επαγγελματικό μου προφίλ θέλω να αναδείξω γιατί με αυτό βιοπορίζομαι, λειτουργώ δημιουργικά και με αυτό το αποτύπωμα θέλω να με αξιολογεί ο κόσμος», καταλήγει.