Μέσα στο σπίτι η σιωπή είναι πιο βαριά κι από σίδερο. Η Βούλα Πατουλίδου μίλησε ανοιχτά για τη ζωή της έναν χρόνο μετά τον θάνατο του συζύγου της, Δημήτρη Ζαρζαβατσίδη, και οι λέξεις της είχαν βάρος αλήθειας. Δεν είπε πολλά για τη δόξα ή τα μετάλλια – μίλησε για την καθημερινή απουσία, γι’ αυτό το κενό που δεν γεμίζει με τίποτα.
Ο Δημήτρης Ζαρζαβατσίδης έφυγε στις 29 Ιουλίου 2025, σε ηλικία 69 ετών, ύστερα από μάχη με τον καρκίνο στο πάγκρεας. Η περιπέτεια υγείας του είχε ξεκινήσει στις 21 Μαρτίου του ίδιου χρόνου – λίγες μέρες αφότου η ίδια είχε βγει από μια δικαστική περιπέτεια. Σαράντα δύο χρόνια ήταν μαζί. Η χρυσή Ολυμπιονίκης τον περιγράφει ως συνοδοιπόρο, φίλο, στήριγμα. «42 χρόνια ήταν κερί αναμμένο για εμένα», είχε πει σε προηγούμενη συνέντευξή της.
Η μάχη, η χημειοθεραπεία και οι τελευταίες στιγμές
«Κερδίσαμε, μαζέψαμε, συρρικνώσαμε μεταστάσεις», περιγράφει. Όμως η χημειοθεραπεία, όπως λέει, έγινε «ατομική βόμβα» μέσα του – γιατρεύει αλλά χτυπά ό,τι πιο ευάλωτο. Κι εκείνοι είχαν ευάλωτη την καρδιά του. Ο ίδιος έφυγε στην αγκαλιά της. Το πρωί εκείνο γέμισε το σπίτι γιατροί, νοσηλευτές, ΕΚΑΒίτες. Εκείνη και ο γιος τους πρόλαβαν να του πουν όσα ήθελαν. «Ξέρεις τι είναι να προσπαθείς να κρατήσεις το νερό σφίγγοντας τα δάχτυλα σου; Έτσι έφυγε ο Δημήτρης», εξομολογείται.
Ο γιος της, στάθηκε βράχος. Της είπε: «Δεν νομίζω ότι ο μπαμπάς θα ήθελε κάτι διαφορετικό, έφυγε μες στην αγκαλιά σου πάρα πολύ εύκολα και όμορφα για τον ίδιο». Κι εκείνη προσθέτει: «Δύο εβδομάδες πριν είχε φύγει και το σκυλάκι μας, δυόμισι χρονών μόνο – λες και ήξερε, πήγαινε δίπλα στον Δημήτρη συνέχεια».
Για τον πρώτο χρόνο χωρίς εκείνον, η Πατουλίδου μιλά για τα «πρώτη φορά» που είναι βασανιστικά: πρώτο Αγίου Δημητρίου, πρώτα Χριστούγεννα. Δεν ξέρει αν θα έχει το κουράγιο να στολίσει. «Το πένθος είναι μη διαχειρίσιμο γιατί δεν ανατρέπεται. Το ότι δεν θα τον ξαναδείς ποτέ, αυτό σε ζορίζει», εξηγεί.
Μέσα σε όλα, ένα ακόμα βάρος: το μνήμα του βρίσκεται δίπλα στα τέσσερα παιδιά από την τραγωδία των Τεμπών. Εκείνη τη μέρα, προχθές, ήταν κι μια μητέρα εκεί. «Όταν την αντίκρισα κατέβασα το κεφάλι και δεν ήξερα τι να της πω», λέει. «Γκαρίζει η απουσία του. Δεν ξέρω αν το διαχειρίζομαι», καταλήγει.