Η ζωή του Τάσου Κωστή κινείται τα τελευταία χρόνια ανάμεσα στη διαχείριση μιας βαθιάς προσωπικής απώλειας και τη δική του διαδρομή με την ασθένεια. Ο γνωστός ηθοποιός, σε μια εξομολόγηση που ξεφεύγει από τα συνηθισμένα, μιλά για το κενό που άφησε πίσω της η σύζυγός του, αλλά και για την αναμέτρηση με τον καρκίνο.

Η φυγή ως ανάγκη για επιβίωση

Η απώλεια της συντρόφου του τον ανάγκασε να αναζητήσει διέξοδο μακριά από την Αθήνα. Η επιλογή να εργαστεί στην Κύπρο δεν ήταν τυχαία, καθώς το περιβάλλον του σπιτιού του ήταν γεμάτο με αναμνήσεις που τον λύγιζαν. «Η περίοδος που πήγα στην Κύπρο μου έκανε καλό, γιατί εδώ μου τη θύμιζαν όλα. Δεν σβήνεται ένας άνθρωπος τόσα πολλά χρόνια, καλά χρόνια. Είναι τραγούδια που όταν τα βλέπω, τα ακούω, δεν μπορώ. Είμαι ευλογημένος και ευχαριστώ που βρέθηκε στη ζωή μου. Ο πόνος δεν φεύγει, τον διαχειρίζεσαι όμως. Κρατάς τον άνθρωπό σου μέσα στην ψυχή σου και η ζωή προχωράει», είπε ο ίδιος.

Η προσωπική μάχη με τον καρκίνο

Πέρα από το πένθος, ο ηθοποιός κλήθηκε να αντιμετωπίσει τη δική του υγεία, όταν διαγνώστηκε με καρκίνο στο έντερο. Παρά τη σοβαρότητα της κατάστασης, στάθηκε τυχερός λόγω της έγκαιρης διάγνωσης, η οποία του επέτρεψε να μπει άμεσα σε μια διαδικασία θεραπειών. «Είχα και εγώ καρκίνο στο έντερο. Ήμουν τυχερός που το πρόλαβα έγκαιρα. Έκανα χειρουργεία, ακτινοθεραπείες, χημειοθεραπείες, όλα αυτά τα πράγματα τα έκανα μαζί. Μου έδωσε το δικαίωμα να πολεμήσω, πολέμησα και είμαστε σε παύση. Δεν είναι εύκολο να λες τη λέξη “καρκίνος”. Φεύγει η γη κάτω από τα πόδια σου. Έχεις να διαχειριστείς πολλά πράγματα στο μυαλό σου. Το πρώτο που έβαλα ήταν να κάνω υπομονή και να πολεμάω, αφού μου δίνει τη δυνατότητα να πολεμάω. Και πολεμούσα», εξομολογήθηκε ο ίδιος.

Η αγωνία των δικών μας ανθρώπων

Μια ιδιαίτερη πτυχή της εμπειρίας του είναι η ενσυναίσθηση που δείχνει προς τους ανθρώπους που περιμένουν έξω από τα χειρουργεία. Ο ίδιος θεωρεί πως η θέση του ασθενούς είναι συχνά πιο «εύκολη» από εκείνη των οικείων του, οι οποίοι βιώνουν την αγωνία της αναμονής χωρίς να έχουν τον έλεγχο της κατάστασης. «Η άλλη πλευρά είναι χειρότερη. Εσύ όταν κάνεις χειρουργεία για τέτοια, απλά κάνεις έναν ωραίο ύπνο, ξυπνάς κι έχει τελειώσει. Ο άλλος που είναι απ’ έξω δεκαοχτώ ώρες και περιμένει τον άνθρωπό του μέσα στο μαχαίρι, και ξέρει “θα βγει, δεν θα βγει;”, είναι χειρότερα. Εγώ είχα και τη μία πλευρά, και την άλλη», κατέληξε.