Μια νέα σελίδα στην καθημερινότητά της γυρίζει η Όλγα Κιουρτσάκη, επιλέγοντας να μοιραστεί δημόσια την προσωπική της διαδρομή με τη λεύκη. Η κόρη της Άντζελας Δημητρίου, μετά από χρόνια εσωτερικής πάλης και αποφυγής της έκθεσης στον ήλιο, αποφάσισε να μιλήσει για το αυτοάνοσο νόσημα που άλλαξε τον τρόπο που βλέπει τον εαυτό της.

Η διαδρομή προς την αποδοχή

Από το 2009, η ζωή της σημαδεύτηκε από την ανάγκη για προστασία του δέρματος και την απόκρυψη των σημαδιών. Για πάνω από μια δεκαετία, η ίδια επέλεγε να φοράει μακριά ρούχα, όπως πουκάμισα και κολάν, αποφεύγοντας τις παραλίες για να μην έρχεται αντιμέτωπη με τα αδιάκριτα βλέμματα. «Εδώ και 13 χρόνια προσπαθώ να μην μαυρίζω γιατί τα χέρια μου γίνονται σαν χάρτης», είχε περιγράψει σε παλαιότερη ανάρτησή της, αναδεικνύοντας τις δυσκολίες που αντιμετωπίζει ένας άνθρωπος με λεύκη κατά τους καλοκαιρινούς μήνες.

Η μητρότητα λειτούργησε ως καταλύτης, αναγκάζοντάς την να θέσει νέες προτεραιότητες. Η ανάγκη να προσφέρει στο παιδί της τις χαρές του καλοκαιριού υπερίσχυσε του κοινωνικού άγχους. «Αν ήταν στο χέρι μου δεν θα έβγαινα ούτε στην θάλασσα, ούτε στην παραλία αλλά έχω ένα παιδί που δεν θέλω να μου αρρωσταίνει όλο τον χειμώνα», παραδέχτηκε η ίδια, εξηγώντας πως πλέον η παρουσία του παιδιού της είναι αυτή που της δίνει τη δύναμη να αγνοεί τα σχόλια.

Η φύση της πάθησης

Η λεύκη αποτελεί μια χρόνια αυτοάνοση κατάσταση, όπου ο οργανισμός σταματά να παράγει μελανίνη σε συγκεκριμένα σημεία του δέρματος λόγω της καταστροφής των μελανοκυττάρων. Παρά το γεγονός ότι δεν υπάρχει οριστική θεραπεία για την πλήρη εξάλειψη της πάθησης, η επιστήμη προσφέρει διάφορες προσεγγίσεις, όπως φωτοθεραπεία ή τοπικές αγωγές, που στοχεύουν στον περιορισμό της εξέλιξης ή στην επαναμελάγχρωση. Η δημόσια τοποθέτηση της Κιουρτσάκη προσφέρει ένα σπάνιο παράδειγμα συμφιλίωσης με το σώμα, αποδεικνύοντας πως η αποδοχή είναι μια διαδικασία που απαιτεί χρόνο και ψυχική ανθεκτικότητα.