Η εξόδιος ακολουθία του Λάκη Χαλκιά τελείται αυτή την ώρα στον Ιερό Ναό των Αγίων Θεοδώρων, στο Α΄ Κοιμητήριο της Αθήνας, με τη σορό του να βρίσκεται σε λαϊκό προσκύνημα από τις δέκα το πρωί. Η κηδεία γίνεται δημοσία δαπάνη, όπως είχε γνωστοποιηθεί μετά τον θάνατό του σε ηλικία 82 ετών.

Στο ναό βρίσκονται συγγενείς, φίλοι και άνθρωποι του τραγουδιού που έσπευσαν να πουν το ύστατο χαίρε στον σπουδαίο ερμηνευτή. Η σύζυγός του, συντετριμμένη, στέκεται δίπλα στη σορό, με τα παιδιά και τα υπόλοιπα μέλη της οικογένειας να δέχονται ένα ένα τα συλλυπητήρια του κόσμου που γέμισε τον περίβολο του ναού. Εκπρόσωποι του καλλιτεχνικού και του πολιτικού κόσμου αναμένεται να παραστούν στην εξόδιο ακολουθία.

Η οικογένεια είχε ζητήσει, αντί στεφάνων, όσοι επιθυμούν να τιμήσουν τη μνήμη του να στηρίξουν με δωρεά την ΕΛΕΠΑΠ – μια επιθυμία που έκανε γνωστή πριν από την κηδεία και τηρείται από όσους προσέρχονται να τον αποχαιρετήσουν.

Πίσω από το όνομα που υπέγραφε τα τραγούδια του κρυβόταν ο Μιχαήλ Χαλκιάς – όπως διευκρίνισαν οι δικοί του, όχι «Χαλκιόπουλος» – με μια πορεία που ξεκίνησε το 1943 και κράτησε πάνω από έξι δεκαετίες, από το δημοτικό τραγούδι ως τη μελοποιημένη ποίηση. Σπουδαία στιγμή της καριέρας του, το «2.500 Χρόνια Ελληνική Μουσική», έργο που έμεινε στην ιστορία του ελληνικού τραγουδιού, με συνεργασίες που άφησαν εποχή – από τον Βασίλη Τσιτσάνη ως τον Μίκη Θεοδωράκη, τον Γιάννη Μαρκόπουλο και τη Σωτηρία Μπέλλου.

Ο Χαλκιάς δεν ήταν μόνο τραγουδιστής. Κράτησε ως το τέλος έντονη κοινωνική και πολιτική παρουσία, με αταλάντευτες θέσεις και διαχρονική σχέση με το ΚΚΕ, με το οποίο μάλιστα ήταν υποψήφιος βουλευτής το 2007. Η φωνή του, που έντυσε γενιές με ερμηνείες-ορόσημα του λαϊκού και παραδοσιακού ρεπερτορίου, ήταν αυτή που τον έκανε αναγνωρίσιμο – αλλά και το ήθος του που αναγνώρισαν όσοι τον γνώριζαν από κοντά.