Δεύτερη σεζόν φέτος για την παράσταση «Η πιο υπέροχη χειρότερη του κόσμου» στο θέατρο Ιλίσια-Βολανάκης, με τη Φωτεινή Αθερίδου να υπογράφει το κείμενο και να κρατά τον κεντρικό ρόλο. Η ηθοποιός βρέθηκε καλεσμένη στην εκπομπή «Μια Ελλάδα Παρέα» με τη Μαρία Κοκολάκη, που προβλήθηκε την Κυριακή 27 Σεπτεμβρίου, και μίλησε με σπάνια ειλικρίνεια για το πώς είναι να παλεύεις με τις κρίσεις πανικού, αλλά και για όσα κουβαλά μια μητέρα.
Φωτεινή Αθερίδου: Έχω μάθει να διαχειρίζομαι τις κρίσεις πανικού
«Τις κρίσεις πανικού έχω μάθει να τις διαχειρίζομαι. Όταν παθαίνεις κρίσεις πανικού συνέχεια, φοβάσαι την ένταση του φόβου σου», είπε. Ο τρόπος που έφτασε σε αυτό το σημείο δεν ήρθε μέσα από κάποια έτοιμη συνταγή. Κάποια στιγμή επέλεξε να αφήσει τον εαυτό της να φοβηθεί πάρα πολύ, χωρίς να προσπαθήσει να σταματήσει αυτό που συνέβαινε. Την εμπειρία εκείνη την περιγράφει ως προσωπική νίκη. «Έχω φτάσει σε ένα σημείο, που αν μου πεις “δεν μπορείς να το κάνεις αυτό”, λέω “μπορώ”», ανέφερε.
Πίσω από τη διαδικασία αυτή βρίσκεται και μια πολύχρονη δουλειά με τον εαυτό της. Η Φωτεινή Αθερίδου ξεκίνησε ψυχοθεραπεία στα 23 της και συνέχισε πολύ εντατικά μέχρι τα 30. Στην αρχή, όπως έχει πει, δεν ήταν έτοιμη να βοηθηθεί ουσιαστικά – οι κρίσεις πανικού και το άγχος δεν υποχωρούσαν άμεσα. Η αλλαγή ήρθε σταδιακά, με την ωριμότητα και την απόφαση να το δουλέψει πραγματικά.
Στη συζήτηση με τη Μαρία Κοκολάκη, ο λόγος πέρασε και στη μητρότητα. «Η κοινωνία φορτώνει τεράστιες ενοχές τη μητέρα», σημείωσε, και το γνωρίζει από πρώτο χέρι – έχει πέσει κι εκείνη πολλές φορές σε αυτή τη λούπα. Τα δύο της αγόρια, γύρω στα 3 και 6,5 ετών, τη βοηθούν να επικεντρώνεται εκτός εαυτού, αλλά οι ενοχές για το κατά πόσο είναι αρκετά καλή παραμένουν.
Περιγράφει τον εαυτό της ως αρκετά διασκεδαστική μητέρα, με παιχνίδι και γέλιο στην καθημερινότητα, χωρίς να κρύβει ότι υπάρχουν στιγμές που υψώνει τη φωνή και μετά αναρωτιέται αν θα μπορούσε να είχε αντιδράσει διαφορετικά. Ένα ζήτημα που την απασχολεί έντονα είναι πώς θα μεγαλώσουν τα παιδιά της σε έναν κόσμο γεμάτο προκαταλήψεις. Έχει βιώσει η ίδια σεξισμό στον χώρο της δουλειάς της και θέλει οι γιοι της να μεγαλώσουν με αγάπη, αποδοχή και χωρίς στερεότυπα.
Για τον Θοδωρή Αθερίδη στον ρόλο του παππού, μίλησε με χιούμορ. Ελαστικός με τα εγγόνια του, αλλά με έναν όρο: «Θέλει να είμαι εγώ δίπλα ή ο μπαμπάς τους, και να τα βλέπει εκ του ασφαλούς», ανέφερε. Η ίδια θυμήθηκε και τα δικά της παιδικά χρόνια, όταν απέφευγε να αποκαλύψει στους συμμαθητές της το επάγγελμα του πατέρα της. «Έλεγα ότι ο μπαμπάς μου είναι υδραυλικός», είπε, εξηγώντας ότι δεν ήθελε να αισθάνεται διαφορετική.
Η σχέση της με την υποκριτική δεν ήταν πάντα τόσο ανοιχτή όσο σήμερα. «Η υποκριτική μπήκε στη ζωή μου μετά το σχολείο. Έκανα προετοιμασία και έδωσα στο Θέατρο Τέχνης. Πάντα ήθελα να γίνω ηθοποιός, αλλά το έκρυβα», έχει πει. Χρειάστηκε χρόνος για να συμφιλιωθεί με αυτή την ταυτότητα, όπως χρειάστηκε χρόνος και για να μάθει να ζει με τον φόβο χωρίς να τον αφήνει να καθορίζει τη ζωή της.