Ο Αντώνης Καφετζόπουλος, ένας ηθοποιός με βαθιές ρίζες στην Κωνσταντινούπολη, μίλησε πρόσφατα στο ONE για τις εμπειρίες του, τη σχέση του με την Τουρκία και τις πολιτικές του πεποιθήσεις. Η συνέντευξη έφερε στο φως πτυχές της ζωής του που διαμόρφωσαν την κοσμοθεωρία του, από την παιδική του ηλικία στην Πόλη μέχρι την άφιξή του στην Αθήνα. Δεν δίστασε να αναφερθεί στην αθεΐα του και στην ιδιότητά του ως «φιλελεύθερος αναρχικός».
Η Πόλη, η φυγή και ο εθνικισμός
Η Κωνσταντινούπολη, η γενέτειρα του Καφετζόπουλου, ήταν μια πόλη με έντονο πολυπολιτισμικό χαρακτήρα, κάτι που ο ίδιος θυμάται με νοσταλγία. Μάλιστα, όπως είπε, του φάνταζε πιο «δυτική» από την Αθήνα της εποχής, η οποία του φάνηκε σαν μια μικρή κωμόπολη όταν έφτασε. Η μετακόμιση στην Ελλάδα, το 1964, ήταν για την οικογένειά του ένας «ξεριζωμός», αλλά για τον ίδιο μια ευκαιρία να «φύγει προς τη Δύση», επηρεασμένος από εικόνες ροκάδων που είχε δει σε ταινίες.
Ωστόσο, η ζωή στην Πόλη δεν ήταν ανέφελη. Τα Σεπτεμβριανά του 1955 είχαν αφήσει το στίγμα τους, δημιουργώντας ένα κλίμα φόβου. «Φοβόσουν ότι μπορείς να πέσεις θύμα βίας», εξομολογήθηκε, περιγράφοντας την υποχρεωτική χρήση της τουρκικής γλώσσας και τις λεκτικές επιθέσεις που δέχονταν οι Έλληνες. Παρά τις δύσκολες αυτές εμπειρίες, ο Καφετζόπουλος ξεκαθάρισε πως δεν τρέφει μίσος για τους Τούρκους. «Δεν έχω κανένα μίσος προς τους Τούρκους, έχω μίσος με τους εθνικιστές ανεξαρτήτως εθνικότητας», τόνισε, μια δήλωση που έχει βρει απήχηση σε πολλά ελληνικά μέσα.
TikTok Video
Αθεΐα και φιλελεύθερη αναρχία
Πέρα από τις προσωπικές του εμπειρίες, ο ηθοποιός αναφέρθηκε και στις πνευματικές του αναζητήσεις. «Ποτέ στη ζωή μου δεν ήμουν θρησκευόμενος», είπε χαρακτηριστικά, εξηγώντας πώς μια εμπειρία σε ηλικία 10 ετών, κατά την περιφορά του Σταυρού τη Μεγάλη Πέμπτη, τον έκανε να συνειδητοποιήσει τον «θεατρικό» χαρακτήρα των θρησκευτικών τελετουργικών. Αυτή η στιγμή τον οδήγησε να δει τη θρησκεία ως μια μορφή τέχνης, μια πολιτιστική έκφραση που συγκινεί τους ανθρώπους, χωρίς όμως να του προκαλεί θρησκευτικό αίσθημα.
Στο πολιτικό πεδίο, ο Καφετζόπουλος αυτοπροσδιορίζεται ως «φιλελεύθερος αναρχικός». Η άποψή του για την αναρχία δεν συνδέεται με την αταξία, αλλά με την ιδέα μιας ώριμης κοινωνίας που δεν χρειάζεται κεντρική εξουσία. Πιστεύει ακράδαντα στη Δημοκρατία, την οποία θεωρεί την πιο σημαντική επινόηση της ανθρωπότητας, ακόμα και από τον τροχό. Η κεντρική εξουσία δεν τον ελκύει, προτιμώντας την αυτονομία και τους κανόνες που θέτει η ίδια η κοινωνία στον εαυτό της.