Την Χάρις Αλεξίου φιλοξένησε το «Στούντιο 4» της ΕΡΤ την Τετάρτ η 25η Μαρτίου, με την σπουδαία ερμηνεύτρια να ανοίγει την καρδιά της για την πορεία της στην μουσική, αλλά και για την πρόσφατη συνεργασία της με τον ΛΕΞ. Μίλησε για τα παιδικά της χρόνια στην Αθήνα και την εμπειρία της με την φτώχεια, χωρίς αυτή να την στερήσει από όνειρα και φιλοδοξίες.
Η σκληρή ζωή και τα μαθήματα επιβίωσης
Ποτέ δεν έκανε όνειρα που να συνδέονται άμεσα με το τραγούδι, όπως αποκάλυψε. Ένιωθε πως άλλαξε την ζωή της πολλές φορές, από την στιγμή που ήρθε στην Αθήνα, οκτώ χρονών παιδί, με την οικογένειά της. Μετά τον θάνατο του πατέρα της, ξεκίνησε η «πιο σκληρή» ζωή της επιβίωσης.
Προερχόταν από ένα αγροτικό περιβάλλον, εξηγεί, και οι δικοί της ασχολούνταν με την γη. Όταν βρέθηκαν στην πρωτεύουσα, η μητέρα της –που δεν είχε δουλέψει ποτέ– έπρεπε να βγει στην βιοπάλη, σε προσφυγικούς συνοικισμούς, κι ύστερα σε διάφορες γειτονιές. «Και κατάφερε αυτή η γυναίκα να χτίσει ζωή», είπε με εμφανή συγκίνηση.
Δίπλα της μάθαινε κι εκείνη. Η μητέρα της ήταν πολύ σκληρή με την δουλειά, πιστεύοντας ακράδαντα πως «πρέπει να δουλέψουμε». Αυτό έμαθε κι η Χάρις Αλεξίου, ότι με την δουλειά επιβιώνουμε, σημαίνει πως είμαστε ζωντανοί, πρέπει να δημιουργούμε. «Τραγουδάμε και τραγουδάμε πολύ ωραία όλοι, είμαστε άνθρωποι που κάνουμε συντροφιά», θυμάται για εκείνα τα χρόνια.
Στην φτωχολογιά της εποχής συνέβαιναν πολλά όμορφα πράγματα, συμπλήρωσε, δεν υπήρχε μοναξιά, ούτε άγνοια του διπλανού. Έφτιαχναν κοινωνίες, κάτι χτιζόταν μέσα σε αυτό. Την δεκαετία του ’60, θυμάται, έβλεπες χαρακτήρες, έβλεπες ανθρώπους που πρόκοβαν στην ζωή τους. Ήταν όλοι φτωχοί, οπότε δεν υπήρχαν συγκρίσεις. «Εγώ δεν αισθάνθηκα ποτέ φτώχια», ομολογεί. «Αυτό ήμασταν όλοι», λέει απλά.
Επιστροφή στη σκηνή και η τυχαία συνάντηση με τον ΛΕΞ
Όσο για την απόφασή της να αφήσει το τραγούδι, μια κουβέντα της Δήμητρας Γαλάνη την ξύπνησε. «Δεν θα ξανατραγουδήσω, η φωνή μου δεν με ακούει», είχε πει στην φίλη της. «Άσε ρε, φύγε από εδώ, ψυχολογικό είναι, δεν θες και γι’ αυτό», της απάντησε η Γαλάνη.
Επισκέφθηκε έναν Γάλλο γιατρό, ο οποίος της είπε: «Εγώ δεν βλέπω τίποτα στον λαιμό σας, έχετε τις χορδές μιας 18χρονης». Την ρώτησε κι εκείνος αν ήταν ψυχολογικό. «Εμείς επειδή ήμασταν γεμάτες ψυχολογικά τραγουδούσαμε τόσο καλά, τώρα θα μου πεις ότι έχω ψυχολογικά; Εγώ με αυτά μεγάλωσα;», σκέφτηκε τότε.
Τον ΛΕΞ τον ζήτησε εκείνη, όπως αποκάλυψε η Χάρις Αλεξίου. Χάρηκε πάρα πολύ όταν του είπε: «Έχω γράψει ένα τραγούδι που θέλω να στο στείλω να το ακούσεις, μήπως γράψεις κι εσύ κάτι πάνω και να το κάνουμε παρέα». Άκουσε κι ένα άλλο κομμάτι που είχε φτιάξει. «Κυρία Χαρά δεν ήξερα τι έχετε κάνει, αλλά σας αγαπάω πολύ και σας αγαπάει πολύ και η μαμά μου», της είπε ο τράπερ.
«Τον ΛΕΞ τον λατρεύω», εξομολογήθηκε η ερμηνεύτρια. Τώρα, με το Spotify, ανακαλύπτει πιο πολλούς καλλιτέχνες. Της αρέσει να ψάχνει, να «πατάει» και στο άγνωστο και να ακούει.
«Συνδεθήκαμε, αγαπηθήκαμε», είπε για τον ΛΕΞ και χαρακτήρισε πολύ ωραίο άτομο. Το κοινό του δεν είχε μόνο παιδιά, είχε πολύ μεγάλη γκάμα. Τους το έκαναν έκπληξη, δεν το είχαν πει σε κανέναν. Ξαφνικά την είδαν να βγαίνει στην σκηνή ανάμεσα στα φώτα, με το κόκκινο της φόρεμα. «Μου έλεγαν «γέμισε η σκηνή». Το ότι ανέβηκα πάλι σε σκηνή μου ξύπνησε κάτι μέσα μου», είπε. Έχουν περάσει περίπου έξι χρόνια από τότε που εμφανίστηκε. Είναι σαν να μπαίνεις στο πατρικό σου, συνέχισε. Και στην σκηνή του θεάτρου, όταν υπάρχουν μουσικοί, η καρδιά της χτυπάει αλλιώς.