Η διάγνωση ΔΕΠΥ σε γυναίκες μέσης ηλικίας δεν αποτελεί πλέον σπάνιο φαινόμενο, αλλά μια πραγματικότητα που έρχεται στο φως μέσα από προσωπικές εξομολογήσεις. Η γνωστή παρουσιάστρια Mariella Frostrup, στα 62 της χρόνια, περιγράφει τη δική της διαδρομή, η οποία ξεκίνησε όταν ο γιος της έλαβε τη σχετική διάγνωση.
Η αφύπνιση μετά τη μητρότητα
Όταν ο γιος της, Dan, έφερε στο σπίτι τη λίστα με τα συμπτώματα από το σχολείο, η Frostrup ένιωσε μια ξαφνική ταύτιση. «Κοίταξα τη λίστα και ταυτίστηκα με κάθε κουτάκι», δηλώνει η ίδια, αναγνωρίζοντας πως για δεκαετίες είχε αναπτύξει δικούς της μηχανισμούς για να διαχειρίζεται την καθημερινότητά της. Η εμπειρία της δεν είναι μοναδική, καθώς πολλές γυναίκες φτάνουν στη διάγνωση αφού πρώτα παρατηρήσουν τα ίδια χαρακτηριστικά στα παιδιά τους.
Η διαδικασία αυτή συχνά προσκρούει σε εμπόδια, με το δημόσιο σύστημα υγείας να παρουσιάζει μεγάλες λίστες αναμονής. Η ίδια αναγκάστηκε να στραφεί στον ιδιωτικό τομέα, μια επιλογή που δεν είναι εφικτή για όλες, ενώ ασκεί κριτική για τον τρόπο που το σύστημα αντιμετωπίζει τις ενήλικες γυναίκες. «Θεωρώ απαράδεκτο το γεγονός ότι δεν λαμβάνεται πιο σοβαρά υπόψη», τονίζει χαρακτηριστικά.
Ο ρόλος των ορμονικών αλλαγών
Οι ειδικοί επισημαίνουν πως η εμμηνόπαυση και η περιεμμηνόπαυση παίζουν καθοριστικό ρόλο στην ανάδειξη των συμπτωμάτων. Οι ορμονικές διακυμάνσεις, και συγκεκριμένα η πτώση των οιστρογόνων, μπορούν να επιδεινώσουν τις δυσκολίες στην εκτελεστική λειτουργία, κάνοντας τα «προσωπεία» που χρησιμοποιούσαν οι γυναίκες για να καλύψουν τη νευροδιαφορετικότητά τους να καταρρέουν.
Πολλές γυναίκες που αναζητούν απαντήσεις συχνά λαμβάνουν λανθασμένες διαγνώσεις για άγχος ή κατάθλιψη, χάνοντας πολύτιμο χρόνο. Η κατανόηση της ΔΕΠΥ λειτουργεί απελευθερωτικά, καθώς επιτρέπει στις γυναίκες να σταματήσουν να κατηγορούν τον εαυτό τους για τεμπελιά ή έλλειψη οργάνωσης.
Από το «βάρος» στο «υπερόπλο»
Για τη Frostrup, η γνώση της διάγνωσης λειτούργησε ως εργαλείο αυτογνωσίας. Παρόλο που η συγκέντρωση σε γραπτές εργασίες παραμένει πρόκληση, η ίδια βλέπει τη δημιουργική πλευρά του εγκεφάλου της ως ένα είδος «υπερόπλου». Η διαχείριση του άγχους και η χρήση κατάλληλων εργαλείων, όπως η φαρμακευτική αγωγή όταν κρίνεται απαραίτητο, αποτελούν τα κλειδιά για να μην γίνεται η κατάσταση εξουθενωτική.
Η ίδια υπογραμμίζει πως η αντιμετώπιση της ΔΕΠΥ ως «δευτερεύουσας πάθησης» είναι μια λανθασμένη προσέγγιση. Η αποδοχή της νευροδιαφορετικότητας επιτρέπει στις γυναίκες να ζουν πιο ισορροπημένα, κατανοώντας επιτέλους γιατί λειτουργούν με τον τρόπο που λειτουργούν.