Η Άριελ Κωνσταντινίδη, μια ηθοποιός με μακρά πορεία στο ελληνικό θέατρο και την τηλεόραση, άνοιξε την καρδιά της στην εκπομπή «Καλημέρα είπαμε;» της ΕΡΤ1. Μίλησε για την απόφαση να αποκτήσει τρίτο παιδί στα 53 της χρόνια, τις προκλήσεις που αντιμετωπίζει ως μονογονεϊκή μητέρα, αλλά και τις βαθιές πληγές από τα παιδικά της χρόνια. Η ειλικρίνειά της προκάλεσε ποικίλες αντιδράσεις, φέρνοντας στο προσκήνιο συζητήσεις για την ηλικία της μητρότητας και την κοινωνική αποδοχή.
Μητρότητα στα 53: Μια συνειδητή επιλογή
Η απόκτηση του τρίτου της παιδιού, μιας κόρης που γεννήθηκε τον Αύγουστο του 2025 μέσω εξωσωματικής γονιμοποίησης, δεν ήταν μια παρορμητική κίνηση για την Κωνσταντινίδη. Είχε σχεδιάσει αυτή την κίνηση εδώ και οκτώ χρόνια, πολύ πριν γνωρίσει τον σημερινό της σύντροφο. Ήθελε να διασφαλίσει ότι η σχέση τους δεν θα εξαρτιόταν από την ύπαρξη ενός παιδιού.
Δεν την αγγίζουν τα αρνητικά σχόλια που δέχεται για την ηλικία της. Την απασχολεί μόνο το πώς αυτά μπορεί να επηρεάσουν τα παιδιά της, που δεν είναι ακόμα σε θέση να κατανοήσουν πλήρως την κατάσταση. Η ηθοποιός τόνισε πως η απόφασή της ήταν απόλυτα συνειδητή και προετοιμασμένη, με συγκεκριμένες συνθήκες που την έκαναν να νιώθει ασφαλής.
Παιδικά τραύματα και η δύναμη της μονογονεϊκής οικογένειας
Η ζωή της Άριελ Κωνσταντινίδη δεν ήταν ανέφελη. Μεγάλωσε σε ένα περιβάλλον που δεν λειτουργούσε ως πραγματική οικογένεια, γεμάτο λύπη και θυμό. Αυτή η έλλειψη χαράς και συναισθηματικής στήριξης την επηρέασε βαθιά, διαμορφώνοντας τις επιλογές της ως ενήλικας.
Η ηθοποιός παραδέχτηκε ότι η μονογονεϊκή οικογένεια, με τα δύο μεγαλύτερα παιδιά της και την νεογέννητη κόρη της, την δυσκολεύει. Ωστόσο, έχει μάθει να ζει με τις δυσκολίες, καθώς δεν γνώρισε ποτέ κάτι διαφορετικό. Η εμπειρία της με την Αλίκη Βουγιουκλάκη, την οποία χαρακτήρισε «μεγάλο κεφάλαιο», την πλήγωσε όταν την συνέκριναν με το είδωλο, ειδικά στις τελευταίες στιγμές της Βουγιουκλάκη.
Η επιθυμία για συντροφικότητα
Παρά τις προκλήσεις, η Άριελ Κωνσταντινίδη διατηρεί την ελπίδα για συντροφικότητα. Θέλει έναν άντρα στη ζωή της, όχι για να καλύψει ένα κενό, αλλά για να μοιραστεί τη ζωή της. Η ιστορία της αποτελεί ένα παράδειγμα γυναικείας χειραφέτησης, αναδεικνύοντας την προετοιμασία και την ψυχική ωριμότητα πίσω από τις επιλογές της. Πολλοί θαυμαστές της επαινούν την ειλικρίνειά της για τα παιδικά της τραύματα και την αξία της συντροφικότητας χωρίς εξαρτήσεις.