Η Καμεράτα του Πέτρου «ζωντανεύει» Σούμπερτ, Μπετόβεν και Μότσαρτ στο Μέγαρο
Δύο συναυλίες της Καμεράτας, υπό τη διεύθυνση του Γιώργου Πέτρου, τον περασμένο Νοέμβριο στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών, άφησαν τις καλύτερες εντυπώσεις. Το κοινό είχε την ευκαιρία να απολαύσει έργα κλασικισμού και πρώιμου ρομαντισμού, ερμηνευμένα με όργανα εποχής, αναδεικνύοντας τη μοναδική προσέγγιση της ορχήστρας στην ιστορικά τεκμηριωμένη ερμηνεία.
Η ορχήστρα, που ιδρύθηκε το 1991, εμφανίστηκε με μια ανανεωμένη σύνθεση, στην οποία ξεχώρισε η παρουσία Ισπανών μουσικών, αλλά και σολίστ από την Κρατική Ορχήστρα Αθηνών. Αυτή η πολυπολιτισμική σύνθεση ενισχύει τον διεθνή χαρακτήρα του συνόλου, το οποίο έχει ήδη εμφανιστεί σε σημαντικά φεστιβάλ όπως αυτό του Σάλτσμπουργκ.
Σούμπερτ και Μπετόβεν: Ένας διάλογος με το παρελθόν
Στις 19 Νοεμβρίου, στην Αίθουσα Χρήστος Λαμπράκης, η Καμεράτα παρουσίασε την 8η Συμφωνία του Σούμπερτ, την περίφημη «Ημιτελή». Ο Πέτρου επέλεξε μια ερμηνεία που απέφυγε το υπερβολικό δράμα, εστιάζοντας στη λυρική ευαισθησία και την κλασική ευγένεια του έργου. Τα νηφάλια τέμπι και οι προσεγμένες δυναμικές ανέδειξαν τον πλούτο της μελωδικής γραφής, με τα ξύλινα πνευστά, όπως το όμποε της Ρέγκελ και το κλαρινέτο του Μουρίκη, να προσθέτουν ποιητικές πινελιές.
Η βραδιά ολοκληρώθηκε με την 5η Συμφωνία του Μπετόβεν, ένα έργο που πρωτοπαρουσιάστηκε το 1808 και θεωρείται σύμβολο αντίστασης στη μοίρα. Η ερμηνεία της Καμεράτας, με ένα μεγαλύτερο ορχηστρικό κλιμάκιο, ανέδειξε την κλασική ευγένεια και την πνευματική διάσταση της παρτιτούρας. Ο «ζεστός» ήχος των εγχόρδων και οι καλλιεπείς παρεμβάσεις των πνευστών συνέβαλαν σε ένα αποτέλεσμα που, παρά τις προκλήσεις της ακουστικής της μεγάλης αίθουσας, ήταν ιδιαίτερα διαφωτιστικό.
Μότσαρτ: Κοντσέρτα με όργανα εποχής
Δύο εβδομάδες νωρίτερα, στις 2 Νοεμβρίου, ο Γιώργος Πέτρου διηύθυνε την Καμεράτα σε ένα πρόγραμμα αφιερωμένο σε κοντσέρτα του Μότσαρτ για διάφορα όργανα εποχής. Η επιλογή αυτή ήταν ιδιαίτερα ευπρόσδεκτη, καθώς τα έργα του Μότσαρτ με όργανα εποχής σπάνια ακούγονται στις ελληνικές αίθουσες συναυλιών.
Στο «Κοντσέρτο για φαγκότο Κ.191», ο σολίστ Αλέξανδρος Οικονόμου απέδωσε το έργο με εξαιρετική μουσικότητα, αν και ο αδύναμος ήχος του φαγκότου εποχής δυσκολεύτηκε να «περάσει» στην μεγάλη αίθουσα. Ακολούθησε το «Κοντσέρτο για φλάουτο και άρπα Κ.216», όπου ο Ζαχαρίας Ταρπάγκος και η Μαρία Μπιλντέα, με την άρπα Érard του 1802, δημιούργησαν έναν κομψό διάλογο, αναδεικνύοντας τα διαφορετικά ηχοχρώματα των οργάνων.
Κορυφαία στιγμή της βραδιάς ήταν η ερμηνεία του 3ου Κοντσέρτου για βιολί Κ.216 από τον νέο εξάρχοντα της Καμεράτας, τον Ισπανό βιολίστα Χεσούς Μερίνιο Ρουίθ. Ο λεπτός, αλλά φίνος ήχος του βιολιού του, σε συνδυασμό με την άρτια τεχνική του και την ικανότητά του να αναδεικνύει τις αλλαγές διαθέσεων του έργου, καθήλωσε το κοινό. Η θεατρικότητα της ορχηστρικής συνοδείας, που επιμελήθηκε ο Πέτρου, συμπλήρωσε ιδανικά την ερμηνεία του σολίστ.
Η συναυλία έκλεισε με το «Κοντσέρτο για δύο πιάνα Κ.365», όπου ο Πέτρου συνέπραξε ως σολίστ με τον Τίτο Γουβέλη. Έπαιξαν σε αντίγραφα φορτεπιάνων της εποχής του Μότσαρτ, προσφέροντας έναν υποδειγματικό και ισορροπημένο διάλογο, παρά την αμβλυμμένη ανταπόκριση του ήχου των ιστορικών οργάνων στη μεγάλη αίθουσα. Οι συνεισφορές των όμποε των Βάμβα και Ζίμρε ήταν, όπως και καθ’ όλη τη διάρκεια της βραδιάς, ιδιαίτερα εντυπωσιακές.